Op weg terug

Zo, Griekenland heb ik achter me gelaten.

Ook de laatste dagen kenden weer ups and downs. De reis van Kalamáta naar Olympia verliep voorspoedig maar was weinig enerverend. Camping Diana, waar ik de laatste Griekse nacht ging doorbrengen, was weer een toppertje. Lekker groen en, hoewel aan de weg, ook rustig. En op loopafstand van het niet onaardige dorpje en het olympische dorp.

Het voormalige olympische dorp was een behoorlijke verzameling oude stenen.Sommigen weer netjes opgestapeld tot iets herkenbaars als een zuil.

 Ik kan me vergissen, maar hier moet misschien nog een stukje tussen? En hier moet nog wat bovenop. Deze ook, een beeld van de te eren grootheid. Soms zelfs een groepje zuilen, in een rondje. Of recht. Soms zo compleet dat je een goed beeld krijgt van het hele bouwwerk En let op de details. Dit werd wel heel groot

 Als ik het goed heb begrepen was het de oefenruimte voor de atleten als het weer buiten te slecht was.

En binnen in het museum hadden ze dan een flink deel van de voor- en achterkant van het dak. Met dat echte mens op de tweede foto krijg je een beetje indruk hoe immens groot het allemaal was. Je kent de plaatjes, maar als je er naast staat krijg je toch een beetje beter begrip van de omvang.

En natuurlijk, niet te vergeten, het stadion. Als voormalig atleet (nou ja, ik heb ook wel ‘s een stukje hard gelopen) was dat natuurlijk een must-see.

Met de krypte

 waar je doorheen moest om het heiligdom te betreden. 

​​​​​En de de kunstige beelden natuurlijk. Twee jaar terug in Kroatië, die bronzen gozer, was perfect intact. Hier zijn die gasten van steen. En dat heeft de tand des tijds iets minder doorstaan.

Soms met zeer pijnlijke gevolgen.

 In een ander geval gelukkig net de meest grove toon gemist.

Een Duitser op de camping in Kalamata tipte me dat het verbazend was dat beeldjes uit het oude Griekenland zo veel overeenkomsten hebben met de beeldjes uit de oude Maya cultuur. En ja, deze beeldjes 

Deze bedoel ik

Lijken wel heel erg op deze,

 die we meenamen uit Mexico (met dank aan Marianne, die de foto thuis voor me maakte).

De volgende dag was echt de allerlaatste in Griekenland. Een beetje een off-day. Ik kon tot 1 uur op de camping blijven. Op zich riant laat. Maar in minder dan twee uur rijden was ik in Patras waar, althans volgens de dienstregeling, om 23:59 de boot zou vertrekken. 9 uur om stuk te slaan. Tja, wat te doen. Eerst de auto maar eens geparkeerd. Bij een andere Nederlandse camper. Die bleek met dezelfde boot mee te willen. Deze mensen hadden nog een gouden tip: Ik had al ingecheckt via internet, maar dat bleek niet voldoende. Zij waren op de heenweg ook met de boot gekomen en hadden toen ervaren dat je ter plekke moest inchecken. Goed, dat dus eerst maar gedaan.
Nog 8½ uur te gaan. Beetje shoppen dan maar. Nog wat echte Griekse yoghurt gekocht om mee te nemen (tot eind juni goed, dat haal ik wel).

 Nog een paar oude stenen bekeken 😜 (industrieel erfgoed). En een freddo cappuccino gekocht, daar ben ik inmiddels helemaal verslingerd aan geraakt.

En tot slot, de prijsvraag, vanwege de laatste dag in Griekenland:

 Waar is dit? Reageren kan tot 13 juni. Onder de inzenders wordt een klein prijsje verloot (ff testen hoeveel lezers er zijn, naast de 3(!) geregistreerde volgers).

Lang verhaal kort, na een hapje eten en nog een warme cappuccino naar de haven gereden. Ik was er rond 21:45. Er was me 22:00 verteld, maar ik was lang de eerste niet. Ik was op de heenreis drie grensposten gepasseerd. Daar hadden ze alleen belangstelling voor de papieren. Om de boot op te kunnen moesten de achterdeuren open. En daarna de zijdeur en de roldeur voor het toilet. Grondige inspectie! Angst dat ik een vluchteling, die toch al in Europa was, verder Europa mee in zou nemen? Drugs of explosieven zullen ze niet gezocht hebben, zo grondig was de inspectie zeker niet. Of waren ze gewoon bang voor gratis medereizigers? Ik heb het niet gevraagd en zal het dus niet weten. Ik kwam gelukkig goed door de inspectie heen en stond om 22:00 uur in de wachtrij voor de boot. Die er lag, dacht ik. Tot m’n verbazing kwam de boot die ons mee zou nemen om 23:00 binnen varen. Die moest eerst nog leeg. Uiteindelijk was het tegen 1:00 uur dat ik de boot op reed. De campers gingen als laatste, dus toen ging het snel. Nog maar kort na 1:00 was ik m’n hut en leek de boot te varen. Ik heb er niet naar gekeken maar ben lekker op één oor gaan liggen. Ergens erg vroeg in de ochtend meerden we aan in Igoumenitsa om ook daar nog wat mensen en auto’s op te pikken. Weinig van meegekregen. Tegen de tijd dat ik naar buiten kon kijken,

 niet vanuit m’n hut, die heeft geen raam, waren we alweer op zee (met uitzicht op Corfu).

 Dit was alweer een stukje verder.

 Ongeveer hier.

 De vaart zit er lekker in. Morgen om 5:30 (ETA) komen we aan in Venetië. De hele boot rammelt alsof we op een Belgische kinderkopjesweg rijden. Zal er wel bij horen. Ik ga doen wat iedereen om me heen doet. Beetje lezen, beetje hangen, beetje rondkijken. Het is leuk om een keer mee te maken. Het scheelt om en nabij de helft in zelf sturen. Maar ik weet niet of ik het nog een keer zou doen.
Van Griekenland weet ik zeker dat ik het niet nog een keer doe.Te ver. En te wisselende ervaringen. Uiteindelijk is mijn conclusie dat het binnenland doorgaans een stuk leuker en mooier is dan de kust. Daar liggen ook de meeste oude stenen. Door die ervaring in met name de laatste week ben zeker blij dat ik het gedaan heb. Al heb ik voor nu wel even genoeg stenen gezien.

Op naar een paar dagen Italië voordat de thuisreis echt begint.