Soms geweldig, soms wat minder.

'Ik was daar alleen, en ik vond het heerlijk. Weet je wat ik altijd tegen mensen zeg? Als je eenmaal in je eentje op reis bent geweest, gaat het addicted worden. You. Will. Love. It.
Je hebt geen gezeik aan je hoofd, want je hoeft met niemand te overleggen. Wil je in de ochtend nog een uur blijven liggen, dan blijf je nog een uur liggen. Je staat op wanneer je wilt opstaan, je gaat waar je naartoe wilt gaan, je doet precies waar je op dat moment behoefte aan hebt. Als ik zin heb om met mensen te praten dan praat ik met mensen, heb ik geen zin in contact, dan praat ik lekker met niemand. Het maakt allemaal niet uit‘ (Gino Doorson, Volkskrant 30 mei 2026).

Zo uitgesproken als deze Gino ben ik zeker niet. Maar het heeft voordelen, alleen reizen. Ik doe dingen die we samen nooit gedaan zouden hebben. Omdat het Marianne te veel wordt. Of omdat ik in een luiere stand sta als Marianne er is. Of omdat ik invul dat Marianne het niet leuk zal vinden.
Maar de andere kant van de alleen-medaille is dat je je belevenissen met niemand kan delen. Deze verhalen zijn maar een slap aftreksel van gezamenlijke belevenissen bespreken en opnieuw beleven. Kortom, ik zei het eerder: De grote wijsgeer JC had gelijk, elluk voordeel heb se nadeel.

Terug naar Griekenland. Na aankomst op camping Castle View eerste pinksterdag ( de Grieks orthodoxen hebben een geheel eigen kalender), ben ik naar Sparta gefietst. Eén foto,

omdat we er ook één in de tuin hebben staan. Verder was Sparta niet veel meer dan stenen die net boven de grond uitstaken, waardoor je nog iets van een vloerplan kon zien. Maar daar bleef het wel bij. Ik denk dat hier het woord Spartaans vandaan komt.

Wel weer leuk (hoewel, natte voeten, het was dieper dan ik dacht) was opnieuw een doorwaadbare plaats 

Ik heb lang getwijfeld of ik naar Mystras zou gaan. En hoe dan? Vanwege de twijfel had ik de fiets alweer op de camper gezet, die optie viel af. Taxi naar boven, terug lopen? Heen en terug lopen? Het werd de laatste. Geen tel spijt van gehad. Een smal wandelpad, dwars door de natuur.

zonder gif. 

 onverwacht oranje vanbinnen.

De totale wandeling, inclusief de site en terug lopen kwam uit op zo’n 10km en 88 verdiepingen. Maar het was het zonder meer waard. Ook de site. Blij dat ik ondanks de twijfel toch ben gegaan.

Nog wat plaatjes:

 Camping Castle View. Of kasteel Camping View. Oude stenen. Meer oude stenen. Soms wel heel erg

 glad getrokken

 Oud en strak samen.

 De verf bladdert wat, maar dat mag wel na al die jaren.

 Oud en nieuw samen. Die oude is een Orion van 1972. En toeval, na mij kwam hij ook de camping in Kalamáta weer oprijden. Ze gingen voor mij weg. Ik ben ze niet voorbij gereden, althans niet bewust. Er leiden meer wegen, ook naar Kalamáta.

De weg hier naartoe was ook weer een belevenis. Een km of 60 over een tweebaansweg dwars door de bergen. Hier en daar een uitgehakte tunnel. Hier en daar één enkele baan voor heen en terug. Soms ook omdat de baan aan de dalkant was weggezakt (dat je denkt: weten jullie zeker dat de rest wel blijft liggen). Soms omdat een stuk berg op de weg is gedonderd ( dat je denkt: NU EVEN NIET). Geen foto’s. Je moet keuzes maken in het leven. Sturen of foto’s maken. Het werd sturen.

Gelukkig denkt niet iedereen er zo over. Of zij waren wel samen.

Maar ik ben weer veilig aangekomen op camping Fare (geen vuurtoren te zien trouwens). Geen toppertje ook, deze camping. En Kalamáta houdt z’n charmes ook nog even voor me verborgen. Ze moeten er wel zijn. Morgen nog maar eens beter kijken.