Alleen verder

Zaterdag nog een wandelingetje langs het strand gemaakt. Dat werd wat korter dan gepland. Voor ons zag het er redelijk uit. Toen ik weer gerommel hoorde draaide ik me maar eens om. Dat zag er een stuk slechter uit. Lang verhaal kort: Zo ziet een aankomende bui boven zee er uit: 

 en we moesten nog een stukje. Dus werden we nat 😬
’s-Avonds als troost (en afscheid) weer lekker uit eten geweest. Zelfde vistaverne. Zondag Marianne op het vliegveld afgezet en doorgereden naar de archeologische site van Dion, aan de voet van de berg Olympus. Dat was natuurlijk wel even raar, in m’n eentje verder. Maar na het bezoek van de site begon ik weer een beetje in een ritme te komen zoals ik dat ook op de reis hier naar toe had ervaren. Ff wat foto’s van dat antieke spul in Dion:

 De mensen op de achtergrond geven een mooi idee van de schaal (klein dus). Een Griekse snelweg. Zeker in Macedonië, waar we eerst waren, zijn de snelwegen maar een beetje beter. Nu ik dichter bij Athene kom worden de snelwegen beter. Een vloertje.

 En waterjuffers. Houd ik in het Waterloopbos een heel verhaal over. Maar ze hebben ze hier dus ook.

Na Dion doorgereden naar camping Sylvia in Litochorno.

Op het oog een leuke plek, op het gehoor wat minder, want aan een vrij drukke weg.
De volgende dag weer eens een stukje gefietst. Los van de heuvels (daar heb je een batterijtje voor) ging dat hier wonderlijk goed. Rustige wegen en weggetjes, bijna allemaal asfalt.

Litochorno was een leuk stadje, met als bonus een markt, al was ik net te laat, een aantal kramen begon al op te breken. Daarna in één lange afdaling terug naar de kust. Onderweg gestopt voor een broodje. Aan de ene kant zicht op De Berg (Olympus) en aan de andere kant de zee.

En onderweg ook nog wat verkoeling. Ik heb de brug rechts laten liggen en ben dwars door het water gefietst.

Het dorp aan de kust had een supermarkt voor de broodnodige boodschappen. Strand, strandbars en toeristenwinkels. Na de boodschappen snel terug naar de camping.

Vandaag doorgereden naar Kalabaka. Bekend van Meteora, een verzameling kloosters bovenop de bergen:

 Dit is de bekendste (het toeristenfolderplaatje, maar deze keer wel zelf gemaakt). Het landschap is zonder meer overweldigend. Eén plaatje zegt meer dan duizend woorden. Hier volgen (meer dan) 6.000 woorden:

Dit was wel heel bijzonder

 Ik zal ff inzoomen (al wordt het daar wat minder scherp van)

Op dat potlood staan dus mensen. Misschien dat er aan de andere kant een lift zit of zo, anders snap ik niet goed hoe ze daar gekomen zijn.

Ik had geen zin om de fiets van de drager af te halen, dus ben een stukje gaan lopen. Vandaar ook al die foto’s. Die maak je lopend toch gemakkelijker dan op de fiets.

Morgen door naar Delphi. Weer wat antiek bekijken.