Nog een keer Oeps

De vorige oeps, voor wie dat niet begreep, sloeg op de hele foute camping (en de mogelijkheden in de omgeving) waar we kwamen, zagen en de volgende dag direct weer vertrokken. Deze keer oeps gaat over hetzelfde. Alweer een niet zo fijne camping. De omgeving blijft wat onduidelijk omdat het bij aankomst regent, de dag daarna regelmatig regent en de dag van vertrek weer.

Maar eerst maar even wat hier aan vooraf ging. Zoals gepland met de bus naar Kavala gegaan. Dat was wel weer een ervaring. Een touringcar met wat minimale aanpassingen, zodat je in elk geval kon laten weten dat je er uit wilde. De ervaring zit vooral ook in de taal. Dat je een taal niet verstaat is een ervaring waar we wel min of meer aan gewend zijn. Maar dat je ‘m ook niet kan lezen maakt het wel extra ingewikkeld. Zeker als je met de bus gaat. Want je wil terug naar Nea Karvali. Maar dat schrijven ze in Griekenland dus heel anders: Νέα Καρβάλη waarbij dat Nea meestal wegvalt en de eindbestemming van de bus wisselt. Nou ja, gelukkig vertrokken we van een busstation waar men Engels sprak en zeer behulpzaam was. We zijn dus ook weer thuisgekomen op de camping. Καβάλα is een drukke stad. Winkels zijn ‘s-morgens open tot een uur of 12 en daarna weer vanaf 17:30 uur. Op een enkele winkel na. Toen wij er waren was er dus veel gesloten. Eén van de bezienswaardigheden in Καβάλα is het aquaduct:

Maar dat hebben ze behoorlijk ingepakt.
Affijn, we waren op tijd terug op de camping om het bijbehorende restaurant nog een keer te kunnen bezoeken.

Woensdag zijn we in de camper gestapt en op weg gegaan naar Alexandroupoli. Tot onze verassing (en misschien ook schande, want hieruit blijkt hoe strak we zo’n reis (niet) plannen) kwamen we op bezoek bij Sinterklaas (echt waar, volg de linkjes. Dit is die heiligman die op 6 december jarig is)

 of Monastry of Saint Nicholas en Monastiria Porto Lagos

Het is een soort dependance van het belangrijkste klooster op Athos (zijn we daar toch ook nog een soort van geweest, hier mochten vrouwen wel naar binnen). En een bijzondere plek vanwege de ligging. Op twee eilandjes,

 (foto geleend, we hebben geen drone)midden in een natuurgebied

met zwemmende en vliegende pelikanen.

En toen kwamen we dus bij de camping Municipal van Alexandroupoli. Eerlijk is eerlijk, het weer hielp ook niet. Grijs en nat. Maar als je dan een lange rij met doek afgedekte plaatsen op grijs beton ziet zakt de moed je in de schoenen. Er waren gelukkig ook plaatsen op gras, tussen groen. Met uitzicht op die grijze betonplaat onder doek. Alexandroupoli is een levendige stad. We zijn er na aankomst naartoe gelopen, regen, we  werden niet vrolijk. De volgende dag, toen de winkels open waren en er markt bleek te zijn 😎, zijn we opnieuw de stad in gegaan. Tot het weer ging regenen.

Direct bij aankomst al was Marianne er wel klaar mee. Ze heeft een vlucht terug naar huis geboekt voor komende zondag. Zodoende zijn we vandaag terug gereden naar Epanomi. Ik wilde graag naar Griekenland. Ben blij dat ik het gedaan heb, maar moet ook vaststellen dat het, wat ik er tot nu toe van gezien heb, ook mijn land niet is. Maar pas op 4 juni gaat mijn boot naar Italië zodat ik nog zo’n anderhalve week heb om te ontdekken of dat klopt. Ik hou jullie op de hoogte.