Geen Marais

Het Marais zou het worden, dachten we afgelopen vrijdag nog. Dat was buiten ons voortschrijdend inzicht gerekend. Waar we soms last van hebben. Marianne wilde graag, hoewel het niet echt strandweer is, naar de zee. Het oorspronkelijke plan, toen we uit Nederland vertrokken, was de kust aan de zuidkant van de Garonne. Maar dat vonden we voor nog maar één weekje te gaan toch net een beetje te ver omrijden. Dichterbij was het Ile de Re. Waren we een paar jaar geleden in het hoogseizoen al eens geweest. Mooi, maar loeidruk. Druk is het nog steeds, maar toch net even wat minder dan in de zomervakantie. En de gemiddelde leeftijd lig nu ook wat hoger :-|
Stomtoevallig zijn we terecht gekomen op de camping waar we toen ook stonden. Camping Les Baleines in Saint Clement des Baleines. Pas bij het rondlopen om de mooiste plaats te zoeken kwam de herkenning. Toen was er een groep drukke jongeren. Nu niet.

Maar laten we het eerst nog even hebben over de laatste dag in Saintes. Het zal niet verassen dat we hebben gefietst. Vrijdag was het stroomopwaarts langs de Charente richting Cognac. Zaterdag de andere kant op, stroomafwaarts richting Rochefort (precies, daar waren we vandaan gekomen).
Onderweg een bekend ding. Een kalkoven. Staan bij Meppel en Dieverbrug ook. En ze zijn groter. Maar deze is oorspronkelijk ouder.

 Op het bordje staat (Google Translate hielp vertalen): 

“We kennen de oorsprong van kalkovens niet, maar de Romeinen gebruikten kalk om hun beroemde cement te maken, ongetwijfeld na vele andere voorgaande beschavingen.
Dit plattelandsambacht bleef op ons platteland tot het einde van de oorlog bestaan ​​en gaf het een zekere impuls (rond 1945). Het type oven dat wordt gebruikt, wordt de techniek van "intermitterend koken" genoemd, wat het voordeel heeft dat het met zeer eenvoudige materialen is gemaakt.
De takkenbossen werden in de omliggende gebieden gekapt en de kalksteen was overal aanwezig (groeven van St-Savinien en Crazannes).
De Le Mung-oven werd gebouwd tegen een kleine kalkstenen klif aan de rand van het moeras.
Het interieur wordt gepresenteerd als een cilinder die open naar de hemel staat, versierd met bakstenen vuurvast van de grond tot de top. Aan de voet bevindt zich de bakstenen haard met ingang vrij smal, een “knelpunt” genoemd voor de doorgang van bundels. Toen de bestellingen in het voorjaar binnenkwamen en een hele batch waard waren, ging de ketelmaker aan de slag.
Nadat blokken van vier- tot vijfhonderd kilo met een koevoet waren uitgetrokken, moesten ze vervolgens met een hamer worden gespleten om platte stenen te verkrijgen om ze op elkaar te stapelen. Nadat ze op dikte waren gesorteerd, gingen ze de oven in.
De moeilijkheid lag in het stapelen van het puin van de grond om een gewelf te verkrijgen waaronder het vuur werd gemaakt. Dit gewelf moest ongeveer 14 m3 stenen ondersteunen. De ketelmaker en zijn assistent hielden toezicht op het koken, dat 36 uur zonder onderbreking duurde vereist 20 bundels per uur. De steen was tot stof veranderd. We moesten een aantal dagen wachten voordat de oven was afgekoeld voor de klanten kom kalk inslaan. Veel mensen kwamen van de kust en de moerassen terwijl ze hun huizen en gebouwen witkalkten.
Toen de noodzaak ontstond om de wijnstokken te behandelen tegen cryptogame ziekten, werd kalk gebruikt als bestanddeel van het Bordeaux-mengsel. Deze oven werd in 2006 gerestaureerd door de gemeente Le Mung met hulp van de Algemene Raad en de Staat.”

Kijk, zo krijg je zo’n verhaal snel gevuld met tekst.

Ook nog langs een kasteel gefietst waar een chique bruiloft gaande was. Nette kleren, veel lange jurken en twee flinke torens champagneglazen. Omwille van de privacy van de deelnemers alleen een blik op het kasteel 

Ook kwam ik in Port d’Eveaux deze volledig zelfstandig werkende mini-supermarkt tegen. Onbemensd. Op de website wordt het aangeprezen als een oplossing voor kleine dorpen. En geldbesparend, omdat je niet ver hoeft te rijden. Ik weet het niet, maar als ik het op Wapserveen plak heb ik niet het idee dat dit de oplossing is waar we op zitten te wachten.

Goed, en toen werd het dus zondag, de dag dat we naar Ile de Re reden. Voor de brug een behoorlijke file. Gelukkig het eiland af, dus voor ons meer ruimte er op te rijden.

Vandaag, maandag, de fietsen weer uit de camper getrokken en een blokje om gefietst.
 

 Een leuk straatje in Les Portes.

Een leuk pleintje ook 

 dat wel wat is veranderd: 

De verandering geldt ook de telefoonmast, hoewel ik me niet kan voorstellen dat een optimaal bereik op deze plek van groot belang is. 

Met die verandering bedoelde ik dus die boom. In Marrakesh al eens dergelijke palmbomen gezien. Deze dennenboom was geheel nieuw voor me

Morgen proberen het hele Ile over te fietsen. Wordt vervolgd.